หลายคนก็สงสัยว่าทำไม เราต้องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ คำตอบ บางคนอาจจะหาได้ แต่บางคนก็หาไม่เจอ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่อยู่บนโลกใบนี้ มีทั้งสุขและทุกข์ไม่ต่างจากคนอื่น หากมองย้อนไปในอดีตสมัยที่ยังเป็นเด็ก ผมเองก็ไม่ได้มีชีวิตอาไรที่แตกต่างไปจากคนอื่นที่อยู่ในวัยเดียวกัน คือทุกวัน ต้องตื่นแต่เช้า เดินไปโรงเรียน เย็นก็กลับบ้านทำการบ้าน เพื่อส่งคุณครู แต่เนื่องจากผมไม่เหมือนกับคนอื่น ที่เกิดมาบนครอครัวที่มีฐานะ
ดังนั้นผมจึงไม่มีชีวิตที่เรียกว่า "วัยรุ่น" นั่นเป็นเพราะสภาพฐานะทางบ้าน ทำให้ผมต้องทำงานตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 10 ขวบ ด้วยการไปอยู่อู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ มีรายได้วันล่ะ 5 บาท แต่ก็เหมือนโชคเข้าข้างเพราะเมื่อผมอายุได้ 12 ขวบ ผมก็ได้รับค่าจ้างเพิ่ม เป็นวันละ 10 บาท หลายคนอาจคิดว่า 10 บาทจะเอาไปทำอาไรได้ แต่สำหรับผม มันเป็นอาไรที่ วิเศษที่สุด นั่นเป็นเพราะว่า ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเงิน เพียง 5 บาทหรือ 10 บาท มันก็ทำให้ผมได้รับรู้ว่า การที่ผมจะได้เงินมาซึ่งแต่ละบาทนั้นมันไม่ได้ง่าย เลย และที่สำคัญผมไม่จำเป็นต้อง ขอเงินจาก พ่อหรือแม่ เรียกว่า ปีกกล้าขาแข็งตั้งแต่เด็กเลยก็ว่าได้
แต่ไม่ใช่ ปีกกล้าขาแข็งในลักษณะที่อวดดีกลับผู้ใหญ่ หรือ พ่อแม่นะครับ ซึ่งนั่นแหละครับ คือสิ่งที่ผมภาคภูมิใจมากที่สุด หลายครั้งที่ผมเอง อาจจะต้องเสียการเรียนไปบ้าง แต่สิ่งที่ผมได้มาคือประสบการณ์ในการใช้ชีวิต และผมเชื่อว่าหากวันหนึ่งผมได้เจอคนที่มีชีวิตและความเป็นอยู่คล้าย ๆ กับผม ผมมั่นใจครับว่า เขาจะเป็นคนหนึ่งที่ มีความเชื่อมั่นในตนเอง และใช้ชีวิตได้อย่างถูกต้อง ไม่ยอมแพ้แม้ว่าจะสิ้นหวัง
วันนี้สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตทำให้ผมได้ก้าวมาเป็น ผู้ชายคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ แม้จะยังไม่ 100% แต่อย่างน้อยผมก็ได้ใช้ชีวิตที่ดี มีครอบครัว คือพ่อและแม่ที่ แสนดี และผมขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่ยังมีความทุกข์ หรือยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้คุณรู้สึกท้อแท้ ขอเพียงวันนี้คุณไม่หยุดที่จะคิด ไม่หยุดที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า ผมเชื่อว่าคุณจะไม่เดินย่ำอยู่กับที่แน่นอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น